(ผลงานอนิเมะของ NETFLIX) โปรดทราบ ท่านผู้โดยสาร เที่ยวบินที่ 215 ไปกวางเจา
เที่ยวบินของท่านไปกวางเจา กำลังจะออกเดินทางในเวลา 11.45 น...
ความโหยหิวเกาะกินจิตวิญญาณของผม
ฝนตกหนักที่ไม่เกิดขึ้นบ่อยนักในปักกิ่ง
ไม่ต่างกับการซดน้ำซุปเย็นชืด
รถไฟใต้ดินที่กลืนกินผู้คนเข้าไปอย่างมีระบบ
เมืองแข็งกระด้าง จนทำให้ใบหน้าทั้งหลายไร้ความรู้สึก
ผมเองก็อาจเป็นหนึ่งในนั้น
ดำเนินชีวิตผ่านกิจวัตรน่าเหนื่อยหน่าย เพื่อรวบรวมสิ่งที่ผมคิดว่าสำคัญ
ผมรู้สึกเหมือนผมทำอะไรหายไปสักอย่าง
ในความด้านชา พวกเราสูญเสียรสชาติของบ้านเกิด
รสชาติซึ่งผมหลงลืมไปแล้ว ตอนนี้เพิ่งย้อนกลับมาหาผม
ความทรงจำเหล่านั้น มันหายไปไหนหมดนะ
ช่วงเปลี่ยนผ่านของฤดูกาล ผมนึกถึงรสชาติของเส้นก๋วยเตี๋ยวจากบ้านเกิด
สิ่งที่มอบกำลังให้กับผม เป็นหนึ่งในเครื่องปรุงรส
ก๋วยเตี๋ยวสามสหาย
(ก๋วยเตี๋ยวสามสหาย)
สำหรับคนส่วนใหญ่ในมณฑลหูหนาน
วันของเขาจะเริ่มด้วย ก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ควันฉุยสักชาม
กับเหงื่อที่หยดบนหน้า และดื่มด่ำกับช่วงเวลานั้นๆ
- สองชามนะคะ - ขอบใจจ้ะ
ความทรงจำวัยเด็กของผม เริ่มจากร้านก๋วยเตี๋ยวไม่มีป้ายชื่อ
อรุณสวัสดิ์จ้ะ
เสี่ยวหมิง
อาม่า!
ที่นี่ทำเส้นก๋วยเตี๋ยวเอง
มันใสและสวยมาก
สัมผัสที่ได้จากเส้นจะนุ่มหยุ่นลิ้น ทำให้เริ่มวันด้วยความรู้สึกสบายๆ
นี่คือช่วงเวลาของผมกับอาม่า
พ่อแม่ผมทำงานด้วยกันทั้งคู่ ผมจึงต้องใช้เวลาทุกเช้าอยู่กับอาม่า
เราจะกินก๋วยเตี๋ยวสามสหายด้วยกัน
ผมติดใจมันมากเลยล่ะ
เห็ดหอมก็สดแน่นชิ้นโต
เห็ดหูหนูช่วยใส่ความกรุบกรอบเคี้ยวอร่อย
เมื่อผสมกับน้ำซุปเข้มข้น
รสชาติจะผสมผสานกัน กระตุ้นต่อมรับรสและละลายใจของผม
ตายละ
ไออุ่นจากชามลอยขึ้นมาสัมผัสผิวหน้า
กลิ่นของน้ำซุป
เสียงเคี้ยวของเราทั้งสองคน
ไม่มีคำใดจะบรรยายได้ ว่าผมรักช่วงเวลานี้มากเพียงใด
เคล็ดลับความอร่อยยังมีมากกว่านั้น
เนื้อสัตว์และเห็ดจะถูกสับผสมเข้าด้วยกัน
ไข่จะนิ่มฟู
ผสมกับเส้นทำให้กลืนลื่นคอ
และรสชาติยิ่งถูกเสริม ด้วยน้ำซุปสีทองอร่าม
บางร้านก็นิยมใช้ผงชูรส แต่ที่นี่ เขายอมทุ่มเททั้งเวลาและความพยายาม
มีแค่สามีกับภรรยา แต่พวกเขาก็ทำก๋วยเตี๋ยวด้วยความใส่ใจ
กินให้อิ่มเลยนะจ๊ะ
- เอาอีกชามมั้ย - เอาฮะ!
ในภายหลังผมถึงได้รู้ว่า
เจ้าของร้านเคยเป็นพ่อครัวมีชื่อเสียงจากปักกิ่ง
เป็นหนึ่งในปรมาจารย์แห่งมณฑลหูหนาน
วันหนึ่งเขาก็แยกออกมาเอง
และมาตั้งรกรากที่นี่ก่อนที่ผมจะเกิด เพื่อเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว
ร้านนี้ขายแต่ก๋วยเตี๋ยวสามสหายอย่างเดียว แล้วก็เปิดขายได้อยู่ 20 ปี
เส้นก๋วยเตี๋ยวทำมือนั้นรสชาติคงที่ไม่มีเปลี่ยน
เช่นเดียวกับน้ำซุปรสเลิศ
พวกเขาไม่ใช่คนช่างพูดช่างคุย แต่ก๋วยเตี๋ยวของพวกเขาก็เป็นที่ชื่นชอบ
มีคนมากมายเดินทางมาจากที่แสนไกล เพียงเพื่อจะมากิน
แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าจะได้กิน
แต่บ้านผมอยู่ข้างร้านก๋วยเตี๋ยวนั้น
ดังนั้นผมจึงโชคดีได้กินก๋วยเตี๋ยวนั่นทุกวัน
อาม่าเคยบอกผมว่า
"ถ้าหลานชอบกิน หลานก็จะได้พบเจออาหารอร่อยๆ อยู่เสมอ"
แต่แล้วจู่ๆ เจ้าของร้านก็ปิดร้านหายไป
ว่ากันว่าพวกเขาถูกกดดันให้ปิดร้าน เพราะคนอื่นอิจฉา
หรือมีลูกค้าเก่าของพวกเขา อยากให้กลับไปที่ปักกิ่ง
(ให้เช่า)
แต่ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน
คงจะมีคนอีกมากที่อยากกินฝีมือเขา
เขาจะทำให้คนเหล่านั้นได้มีความสุข กับก๋วยเตี๋ยวของเขา
แน่ๆ เลย
ร้านก๋วยเตี๋ยวใกล้โรงเรียนผม
ไม่ได้ใช้เส้นก๋วยเตี๋ยวทำเอง ดังนั้นรสสัมผัสจึงไม่มีอะไรพิเศษ
แต่เครื่องก๋วยเตี๋ยวที่ผัดร้อนฉ่าก็อร่อยมาก
ผักที่เพิ่งผัดสดๆ จะมีรสชาติเด่นชัด จนซึมลงไปถึงเส้นก๋วยเตี๋ยวที่ลวกนิ่มๆ
และเพิ่มด้วยรสของซุปให้คมขึ้นไปอีก
ก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ต่างจากร้านที่ผมกินกับอาม่า
แต่ผมก็ชอบเหมือนกัน
เป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมเขตสี่ไม่ใช่เหรอจ๊ะ
- ใช่ฮะ - ลูกชายฉันก็เรียนที่นั่นเหมือนกัน
เขาอยู่ม.ปลายปีสามแล้วล่ะ
แล้วเจอกันนะคะ คุณ
ไม่แน่ถ้าลูกชายเรียนจบทำงานแล้ว ฉันอาจเลิกขายได้เสียที
เป็นเด็กกำลังโต กินให้เต็มที่เลยนะ
แล้วตั้งใจเรียนล่ะ
ขอบคุณครับ
เด็กสาวคนนั้นเป็นรุ่นพี่ผมหนึ่งปี
เธอขี่จักรยานผ่านร้านนี้ทุกวัน ระหว่างทางไปโรงเรียน
ผมของเธอสะท้อนแสงแดดเป็นประกายสีน้ำตาล
ผมอยากมองมันไปตลอดกาล
เหตุผลหนึ่งที่ผมมากินที่ร้านนี้ ก็เพราะผมอยากเห็นเธอ
มันเป็นความสุขในชีวิต
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม... แต่ผมรู้สึกราวกับเรื่องนี้จะคงอยู่ไปตลอดกาล
แต่ฤดูใบไม้ร่วงนั้น...
ตรงนี้วางแปลนยังไง
ร้านก๋วยเตี๋ยวก็เปลี่ยนรูปโฉมไป
ตัวสามีของเขาอยากเปลี่ยนอาชีพ
และโน้มน้าวภรรยาให้เปิดร้าน ขายอุปกรณ์ตกปลาแทน
ยามเช้าแสนสุขของผมจบลงอย่างกะทันหัน
และที่จบไปพร้อมกันก็คือก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ กับภาพเส้นผมสีน้ำตาลทองของเธอด้วย
แล้วเขาก็เปิดร้านอุปกรณ์ตกปลา
แต่ก็ดูเหมือนจะขายไม่ดีเท่าไหร่
เกิดอะไรขึ้น
กวนประสาท!
ใครก็ได้เรียกอาจารย์ที
มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
เป็นอะไรรึเปล่า
เป็นความผิดคุณนั่นแหละ คุณไม่เคยพูดอะไรเลย
นักเรียนที่โดนแทงคนนั้น เป็นลูกชายของคุณป้าร้านก๋วยเตี๋ยว
ผมไม่รู้ว่าพวกเขาทะเลาะกันทำไม แต่เขาก็ปิดร้านขายอุปกรณ์ตกปลาไป
แต่ตอนที่ผมเรียนมัธยมปีสาม
ร้านก๋วยเตี๋ยวก็กลับมา
แต่มีบางอย่างไม่เหมือนเดิม
ผู้เป็นสามีมาช่วยขายด้วย
แล้วก็มี...
ขอบคุณมากครับ
พวกเขาดูมีความสุขกว่าเมื่อก่อน แต่...
ผมได้ข่าวว่ารุ่นพี่คนนั้นเรียนจบ และไปเข้าโรงเรียนที่ไกลๆ
นั่นคือจุดจบรักแรกของผม
เป็นเช้าที่เหงาปนเศร้าจริงๆ
สมัยผมยังเด็ก ผมตื่นมาพร้อมกับกลิ่นก๋วยเตี๋ยว
ทั้งช่วงเวลากับคุณยายและสมัยเรียนมัธยม
ในช่วงเวลาอ่อนไหวที่ได้มองรุ่นพี่สาวคนนั้น...
ทุกวันนี้ ผมใช้เวลาอยู่คนเดียว
ก๋วยเตี๋ยวสามสหายครับ
ได้เลยค่ะ
หมายเลข 12 ก๋วยเตี๋ยวสามสหายนะคะ
ก๋วยเตี๋ยวที่ทำจากเครื่องจักร แทบจะสมบูรณ์แบบเกินไป
รสชาติน้ำซุปแบบจีนก็ไม่ได้แย่
แต่เขาใส่เครื่องน้อยและราคาสูงกว่า
ผมเคยชอบกินก๋วยเตี๋ยวสามสหายมาก แต่รสชาติของมันไม่เหมือนกันเลย
หวัดดีฮะ พ่อ มีอะไร
นั่งเครื่องบินจากปักกิ่งแค่สองชั่วโมงครึ่ง
ผมนึกว่าจะกลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้
แต่ระยะทางนั้นไกลกว่าที่ผมคิด
แสงจ้าจากเมืองด้านล่าง ยิ่งทำให้หัวใจของผมปั่นป่วน
นั่นหลานเหรอจ๊ะ เสี่ยวหมิง
ขอโทษนะ
อาม่าคงกินก๋วยเตี๋ยวสามสหายกับหนูไม่ได้แล้วล่ะ
อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ เราจะได้กินด้วยกันอีกนะ
อาม่า...
เงาที่ทอดยาวจากยามราตรี มาถึงตอนนี้กลับมลายไปกับแสงตะวันยามรุ่งสาง
ความรู้สึกแสนทรมานในอกของผม
คงจะค่อยๆ ดีขึ้นได้เมื่อเวลาผ่านไป
บางสิ่งอาจไม่มีวันเปลี่ยนผัน แต่บางอย่างจะเปลี่ยนไป...
รับอะไรดีจ๊ะ
- ก๋วยเตี๋ยวสามสหายชามหนึ่งครับ - ได้จ้ะ
แม้ความสุขสบายใจจะจากผมไปเมื่อวาน แต่ไออุ่นนั้นยังอบอวลจนถึงวันนี้
วันวานที่ผ่านผันอาจไม่มีวันย้อนคืนมา
แต่ผมก็แน่ใจว่ามีบางสิ่ง กำลังผลักดันตัวตนเล็กๆ ของผมอยู่
สิ่งที่คงอยู่ในใจของผม ตลอดทุกฤดูกาลที่เปลี่ยนไป
เช้านั้นอาจเป็นเช้าแห่งความเหงาสีซีดจาง
แต่ก็ยังเป็นเช้าที่ความหวังเริ่มผลิบานด้วยเช่นกัน
ได้แล้วจ้ะ
(ก๋วยเตี๋ยวสามสหาย)
ตั้งแต่เด็ก ฉันชอบเสื้อผ้าน่ารักๆ มาตลอด
ถ้าได้ใส่เสื้อผ้าชุดโปรด ฉันจะมีความสุขไปทั้งวัน
ฉันจะรู้สึกว่าไม่มีใครทำอะไรฉันได้
ฉันชอบเลือกเสื้อผ้าให้น้องสาวด้วย
เราเล่นเจ้าหญิงกันโดยใช้เสื้อผ้าเก่าของฉัน
แต่แล้วฉันก็เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
จนถึงจุดที่เราใช้เสื้อผ้าด้วยกันไม่ได้อีกต่อไป
ฉันไม่ชอบการที่ตัวเองตัวสูงเลย
มันทำให้เด่นโดยไม่จำเป็น แล้วหัวก็ชนอะไรอยู่เรื่อย
แต่ตอนนี้ ฉันกลับนึกขอบคุณพ่อแม่
ฉันไม่เก่งด้านอื่น แต่ได้ทำอาชีพนี้ ด้วยความสูงจากที่พ่อแม่ให้มา
แต่พ่อแม่ก็เสียไปก่อนที่ฉันจะทันได้ขอบคุณท่าน
ฉันรู้สึกตัวเมื่อเสียอะไรๆ ไปแล้วเสมอ
เสียทุกอย่างที่มีค่า
โลกของเราเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เทรนด์เสื้อผ้า ผู้คน และนางแบบอย่างพวกเราด้วย
ฉันคงทำอาชีพนี้ไม่ได้ตลอดไป
แต่ฉันก็ยังอยากเฉิดฉาย
เพื่อครอบครัวคนสุดท้ายของฉัน น้องสาวของฉัน
(แฟชั่นโชว์เล็กๆ)
- เสร็จแล้วค่ะ หยี่หลิน - ขอบคุณมากค่ะทุกคน
- ขอบคุณมากนะคะ - ไม่เป็นไรค่ะ
อย่าทำอะไรอย่างนั้นสิ ถ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง
- เสื้อผ้าพวกนั้นมันแพงไม่ใช่เหรอ - ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
ฉันดีใจมากตอนที่มีรูปของฉัน ลงในนิตยสารเป็นครั้งแรก
น้องสาวจะได้เห็นฉัน แม้เราจะอยู่กันคนละที่
แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องธรรมดา
คุณมองเห็นอะไร
กล้อง แสง นางแบบค่ะ
คุณยืนอยู่ในจุดที่สาวๆ ส่วนใหญ่ได้แต่ฝันถึง ทำไมถึงมองโลกน่าเบื่ออย่างนั้น เห็นอะไรอย่างอื่นอีกไหม
ตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์ ที่จะพูดคำคมอะไรเลยค่ะ
ขอโทษที่ถามนะ
ขอบคุณมากสำหรับวันนี้
นั่นบ.ก.คนใหม่ไม่ใช่เหรอ ต้องพูดหว่านเสน่ห์เสียหน่อยนะ
เฮ้อ...
อยู่วงการนี้มากี่ปีแล้วเนี่ย
อย่างน้อยพูดอะไรให้น่ารักหน่อยไม่ได้หรือไง
ฉันเป็นพวกเห็นการกระทำสำคัญกว่าคำพูดนะ
ปากคุณเนี่ยนะ
งานเสร็จแล้ว! ขอบคุณทุกคนมากที่พยายาม
ฉันทำเค้กไว้ให้จ้ะ
พี่อาจจะยุ่ง
ทุกคนพร้อมนะ
หยี่หลิน สุขสันต์วันเกิด!
- สุขสันต์วันเกิด! - ขอบคุณค่ะ
(ไม่มีข้อความก่อนหน้านี้)
พังหมดแล้ว
หยี่หลิน!
สุขสันต์วันเกิด
คุณมาด้วยเหรอ!
ผู้จัดการของคุณบอกผม
ขอโทษนะที่มาไม่ทันตอนถ่ายแฟชั่น แต่ผมก็ทำงานยุ่งอยู่
แล้วหลังจากนี้ล่ะคะ
ขอโทษที ผมต้องกลับไปที่ออฟฟิศ
ฉันเข้าใจค่ะ ถ้ามีงาน...
หยี่หลิน!
- เรารู้จักกันเหรอ - ฉันชื่อสุ่ยจิงค่ะ เราอยู่เอเจนซี่เดียวกัน
- ฉันนับถือคุณเป็นไอดอลมาตลอดเลย! - จริงเหรอคะ
คุณดังมากในโรงเรียนเรา ทุกคนก็เลียนแบบคุณกันทั้งนั้น
- ขอบคุณจ้ะ - ยังเรียนอยู่เหรอ คุณดูมีวุฒิภาวะมากเลยนะ
ค่ะ!
คุณต้องได้รับความนิยมแน่
- คนรุ่นใหม่มาแล้ว - ขอบคุณค่ะ
หวังว่าจะได้รับคำแนะนำจากคุณว่า ทำยังไงถึงจะประสบความสำเร็จในวงการนี้ค่ะ
- คำแนะนำเหรอ ฉันไม่มีหรอก - ขอละ
- ช่วยชี้ทางให้เธอหน่อย - ขอคิดก่อนนะ...
- สุ่ยจิง ทางนี้ - ไปแล้วจ้า
ขอโทษนะคะ ฉันต้องไปแล้ว
ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย
- เขามีแววนะ ดูเจิดจ้า - ไม่ยักเห็นนะ
อย่าคิดว่าตัวเองจะอยู่จุดสูงสุดไปได้ตลอดสิ
- นั่นหมายความว่ายังไง - ผมจะไปทักคนอื่นหน่อย
- ไม่ต้องห่วงหรอกน่า - อย่ามาพูดเลย วันนี้วันเกิดฉันนะ
- รสนิยมเรื่องผู้ชายของคุณไม่ค่อยดีอยู่แล้ว - หนวกหูน่ะ
ดึงสติหน่อยสิ
สวัสดีจ้ะ ลูลู่
- ขอบคุณค่ะ รบกวนอีกแล้ว - อย่าถือเลย เป็นส่วนหนึ่งของงาน
เพราะงั้นฉันถึงบอกว่าให้เอาลูลู่ไปด้วย
ฉันไม่ชอบเจอคนเยอะๆ นี่นา
- ไม่งั้นเธอจะเจอผู้ชายได้ยังไง - ดูทำเป็นพูดเข้า
เค้กทำเองของลูลู่อร่อยที่สุดเลย
นี่อร่อยจริงๆ นะ
ลูลู่ของฉันเก่งรอบตัว เธอทำได้ทุกอย่างเลย
ไม่จริงหรอก
พี่กินมื้อค่ำมาแล้วใช่ไหม
ขอโทษนะ แต่สตีฟจะกินส่วนของพี่แทน
อะไรนะ ผมเหรอ
บ้านเราดีที่สุดเลย ลูลู่อยู่กับฉันด้วย
- ราตรีสวัสดิ์ - ทำตัวไม่มีความรับผิดชอบเกินไปแล้ว
ผมอยากให้ลูกน้องได้เห็นตัวจริงของอี้หลินจัง
เสียใจด้วยนะ คุณอุตส่าห์เตรียมอะไรมากมาย
- ฉันแค่ทำอาหารค่ำกินเองค่ะ - ทำเยอะอย่างนี้เนี่ยนะ
ทั้งหมดทำได้เพราะพี่ทั้งนั้น
เพราะพี่ ฉันถึงได้เรียน
ขอโทษที่มาสายนะ!
- พี่... - ไม่เจอกันนานนะ ลูลู่
จากวันนี้ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
ไปหาอะไรกินกันดีกว่า แถวนี้มีร้านอร่อยๆ หลายร้านเลย
ฉันคิดว่าพี่สวยมาก เหมือนเปล่งประกาย
อย่างกับว่ามาจากดาวดวงอื่น
แต่ตอนนี้เป็นเหมือนสิงโตทะเล
สตีฟ!
ห้ามจีบลูลู่นะ
ฉันไม่จีบผู้หญิงหรอกย่ะ
ผมต้องกลับแล้ว
หยี่หลิน! พรุ่งนี้อย่าไปออดิชั่นสายนะ
รับทราบ
พี่คะ เช้าแล้ว ตื่นเถอะ
อรุณสวัสดิ์ ลูลู่
- ฉันจะไปเรียนแล้ว พี่โอเคนะ - ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเจอกันจ้ะ
ขออีกห้านาที
พังแล้ว พังสนิทเลยงานนี้
คุณมาสาย เป็นอะไรไปเนี่ย
- แค่ตื่นสายเองน่ะ - คุณ...
(ห้องแต่งตัว)
มาสายนี่นา
คนต่อไป
ดีนะ คนต่อไป
คนต่อไป
งานนั้นเลือกแต่เด็กอยู่แล้ว
คุณว่าฉันแก่ไปเหรอ
คุณควรจะพูดว่าไม่ใช่นะ
ยังไงก็มีรอบหน้าเสมอ อะไรที่เหมาะกับคุณมากกว่า
(สวัสดี)
คราวหน้าเหรอ คนแย่งงานดีๆ กันจะตาย
(กำลังจะไปทำงาน แล้วค่อยคุยกันนะ)
- ฉันได้งานล่ะ! - สุ่ยจิงเหรอ
เกิดอะไรขึ้น
พวกนั้นบอกตั้งแต่ตอนเดินออกมาแล้ว สุ่ยจิงจะได้งานนี้
เรื่องแบบนั้นไม่ต้องเอามาบอกฉันสิ
กำลังจะถึงแฟชั่นวีคแล้ว
สุ่ยจิงก็จะได้เดินงานนี้เหมือนกัน
ลูลู่ส่งข้อความมา ถามว่าคุณจะกินข้าวเย็นด้วยกันรึเปล่า
ทำไมน้องไม่ถามฉันเองล่ะ
เพราะคุณไม่เคยตอบ
ยิ่งเด็กยิ่งดีงั้นเหรอ
ไม่อยากเชื่อว่าแค่เรื่องแบบนี้ ถึงได้รบกวนใจฉันเหลือเกิน
- นี่... - มีอะไรคะ
เปล่าจ้ะ
- กินข้าวหรือยัง - ไม่อยากกิน
ช่วงนี้พี่ไม่กินข้าวเลยนะ
ก็ต้องเตรียมตัวสำหรับแฟชั่นวีค
ดูแลตัวเองด้วยนะพี่
ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ทำเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว
- แต่พี่... - หนวกหู เธอจะมารู้อะไร
มีอะไร
พี่ไม่เป็นอะไร ทำเรื่องของเธอไปเถอะ
พี่จะไปไหน
- ไปฟิตเนส - อย่าหักโหมนะคะ
มันเหนื่อยนะ...
เคล็ดลับความสวยของฉันเหรอคะ
ไม่มีอะไรพิเศษเลย
แหม นั่นสินะ ได้อย่างนั้นก็ดี
รู้ไหมว่าเบื้องหลังเราต้องทำอะไรบ้าง
แต่ฉันไม่อยากให้ลูลู่เห็นฉันเป็นแบบนี้
ฉันปล่อยให้น้องเห็นไม่ได้ ฉันไม่ยอม
หลังจากพ่อแม่เราเสียไป เราก็ถูกจับแยกและส่งไปอยู่กับญาติคนละคน
ฉันแน่ใจว่าน้องต้องปรับตัวลำบาก
เพราะฉันก็ปรับตัวลำบากเหมือนกัน
ตอนที่ฉันตัดสินใจรับลูลู่มาอยู่ด้วย
ทุกคนบอกว่ามันเป็นความคิดที่ไม่ดีเลย แต่ฉันไม่สน
ฉันโลภ
ฉันอยากได้ทั้งอาชีพนางแบบ และเป็นพี่สาวสุดยอดของลูลู่ด้วย
ฉันอยากได้ทั้งสองทาง
เอาจริงเหรอ...
สิ่งเดียวที่เป็นข้อดีของฉันคือร่างกายนี้
ความสวยงามจะเคลื่อนคล้อยไปได้ง่ายๆ ถ้าเราปล่อยให้มันหายไป
(งานแสดงแฟชั่นระดับโลก ฤดูใบไม้ผลิ ปี 2020)
ไม่ว่าจะต้องพยายามแค่ไหน ฉันจะไม่มีวันปล่อยมันไป
คุณทำเกินไปจนร่างกายจะไม่ไหวแล้ว เป็นอะไรไป
ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ฉันเป็นมืออาชีพ
ผมเป็นห่วงคุณนะ
ให้ฉันออกไปเถอะ
โอเค แต่รู้ขอบเขตของตัวเองด้วย
(ดับบลิวเอฟเอส) (คอลเลคชั่นฤดูใบไม้ร่วง 2020)
คุณดูแย่มากเลย
- ข้ามงานนี้อาจจะดีกว่า - นี่มันไม่เป็นอะไร
ฉันเคยฝันถึงเวทีนี้ และตอนนี้มันจะเป็นจริงแล้ว
แต่ตอนนี้ ฉันอยากเห็นว่าจะมีอะไรต่อจากนี้
เห็นหรือเปล่าคะ ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นตรงนี้แล้ว
- เกือบถึงเวลาเริ่มโชว์แล้ว - อนาคตอันงดงามของฉัน!
ฟังฉันนะ
คอยดูเถอะ
ฉันยังไหวอยู่...
พังหมดแล้ว
หยี่หลิน เป็นอะไรรึเปล่า
ลูกชอบเสื้อผ้าพวกนั้นจริงๆ เลยนะ
ใช่ค่ะ หนูชอบสีนี้ที่สุดเลย
ไปกันเถอะ ลูลู่
แม่...
ฟื้นแล้วเหรอ
- พี่ฝันเห็นแม่ด้วย - ฝันเหรอ
ตอนเราเด็กๆ แม่เย็บปักถักร้อยอยู่ตลอดเลย
เวลาฉันเย็บเสื้อผ้า ฉันก็คิดถึงแม่เหมือนกัน
แม่บอกว่าเวลาเย็บผ้า แม่เห็นท้องฟ้าของบ้านเกิด
นั่นหมายความว่ายังไง
ไม่รู้เหมือนกันล่ะ
แล้วเธอล่ะเห็นอะไร ลูลู่
ฉันเห็นคนที่ใส่เสื้อผ้าของฉัน
ถ้าเสื้อผ้าของฉันทำให้คนมีความสุข ฉันก็จะมีความสุขเหมือนกัน
ฟังดูดีนะ
อาการบาดเจ็บของฉัน ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะหาย
(สไตล์หน้าหนาว)
เวลาฉันหยุดทำงาน มันเหมือนฉันได้หายตัวไป
มีคนพร้อมจะมาแทนมากมาย
โลกหมุนไปได้โดยไม่ต้องมีฉัน
พี่รักษาตัวจนหายดีแล้วตอนนี้ ในที่สุดก็กลับไปทำงานได้เสียทีนะคะ
เรื่องนั้น... พี่เบื่อแล้วล่ะ
- พี่อยากจะพักเหรอ - พี่ไม่อยากกลับไปเลยล่ะ
- พี่อยากออกจากวงการเหรอ - อาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้
เข้าใจแล้ว...
นี่ สอนพี่หน่อยได้มั้ยล่ะ
สอนใช้จักรเย็บผ้าอะไรอย่างนั้นน่ะ พี่อยากฝึกวิชาติดตัวบ้าง
กล้าดียังไง
ทำไมถึงพูดกับพี่อย่างนั้น
ฉันต้องทำงานนะ เธอคิดว่าฉันทำเพื่อใครกัน
หมายความว่าพี่ทำเพื่อฉันเหรอ พูดแค่นั้นแล้วจบเลยใช่มั้ยล่ะ
อย่ามองฉันอย่างนั้นนะ
พี่ไม่เข้าใจเลย!
- จะไปไหนน่ะ - ไปเรียน
ตอนนี้เนี่ยนะ
อะไรกัน
(สมุดสเก็ตช์)
น่ารักนะเนี่ย
เราอยู่บ้านเดียวกันแต่ฉันไม่เคยรู้เลย
ฉันไม่เคยพยายามจะรู้เลย
ฉันช่างโง่นัก
ตั้งแต่นั้น น้องก็อยู่ที่โรงเรียนจนดึกดื่น
อย่างกับเธอไม่อยากจะเจอหน้าฉัน
ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน คุณโทรเรียกผมมาเพราะเรื่องนี้น่ะนะ
เราไม่เคยทะเลาะกันเลยตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน
- ดูเหมือนคุณหายดีแล้วนะ - พูดอะไรของคุณ
ถ้าไม่มีแรงก็ทะเลาะกับใครไม่ไหวหรอก
อีกอย่าง คุณล้อเล่นใช่มั้ย ไอ้เรื่องที่บอกว่าจะออกจากวงการน่ะ
จริงจังที่สุดเลย อายุฉันไปไม่ไหวแล้ว
งั้นผมก็หมดหน้าที่แล้วสินะ
- คงงั้น - ใครๆ ก็ทิ้งผมไปหมด
คุณกับผมน่าจะเป็นทีมเดียวกันไปได้อีกนานแท้ๆ
- แล้วคุณจะไปทำอะไร - ยังไม่รู้
- ฉันมองไม่เห็นอนาคตนี่ - เท่ากับคุณยังไม่ได้คิดเลยสินะ
แต่ฉันจะต้องหาเงินได้แน่ๆ
ฉันจะเลิกเป็นนางแบบ แต่ฉันก็ยังอยากสนับสนุนลูลู่
คุณเคยบอกว่าอยากได้ทั้งสองอย่างไม่ใช่เหรอ
คุณจะต้องเสียไปทั้งสองอย่าง ทั้งอาชีพนางแบบแล้วก็ลูลู่ด้วย
ผู้ชายสักคนยังไม่มีเลย
โดดเดี่ยว
- ทำไมต้องพูดจาทำร้ายจิตใจกันอย่างนั้น - ผมไม่ใช่ผู้จัดการส่วนตัวคุณแล้วนี่
ผมอยากพูดอะไรก็ได้
ทั้งที่ได้เงินจากฉันไปเยอะขนาดนั้นเนี่ยนะ นายคนไม่รู้จักบุญคุณ
คุณก็นิสัยแย่ที่สุดเวลาพูดจาแบบนั้น
คุณอาจจะพูดกับลูลู่ไปว่า "เธอคิดว่าเธอมีชีวิตอยู่ได้เพราะใคร"
ไม่ ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น
แต่คุณพูดคำเดียวกันในแบบอื่น
น่ารังเกียจจริง
คุณคิดว่าฉันยังกลับไปได้อีกเหรอ หลังเกิดเรื่องน่าอายขนาดนั้น
- มันก็ขึ้นกับคุณ - พอเป็นเรื่องแบบนี้แล้วเย็นชาจังนะ
คุณควรจะต้องให้กำลังใจกันไม่ใช่เหรอ ช่วยเห็นใจกันมากกว่านี้ไม่ได้หรือไง
- อย่ามาหัวเราะนะ - เริ่มกลับมาแรงเหมือนเดิมแล้วนี่นา
- นั่นแหละ หยี่หลินที่ผมรู้จัก - อะไรนะ
พรุ่งนี้ตอนสี่โมงเย็น ผมอยากให้คุณกลับมาที่นี่
มีอะไร มีงานเหรอ
- รอบนี้อย่ามาช้าล่ะ - เดี๋ยวก่อนสิ
ฉันไม่อยากไป
นั่นคือตัวฉันในแบบที่อ่อนแอ
พูดตรงๆ คือฉันกลัวความล้มเหลว
เอ๊ะ ใครมาเขียนอะไรไว้ตรงนี้
สู้ๆ นะคะ พี่
ลูลู่
เรารอคุณอยู่เลยค่ะ
เชิญทางนี้ค่ะ
นี่มันเรื่องอะไรกันคะ
- พี่จ๊ะ! - ลูลู่!
ตกใจรึเปล่า
- โชว์จะเริ่มแล้ว ไปแต่งตัวเร็วเข้า - มันกะทันหันเกินไป พี่เดินไม่ได้หรอก
ไม่เป็นไรหรอก มาเร็ว
เดี๋ยวนะ...
ใครเป็นพี่ใครเป็นน้องกันแน่เนี่ย
ชุดนี้...
สีโปรดของพี่เลย
เธอจำได้ด้วยเหรอ
ลูลู่ทำชุดนี้ให้ฉัน
สตีฟติดต่อพวกคนที่เขารู้จัก
ไหนบอกว่าคุณไม่ใช่ผู้จัดการของฉันแล้ว
แต่ผมยังเป็นเพื่อนคุณอยู่นี่
ขอบคุณนะคะ
ลูลู่...
สิ่งที่ฉันเห็นจากจุดนี้ของชีวิต
ฉันไม่อยากเสียมันไป มันเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับฉัน
ฉันไม่สนแล้วว่าตัวเองจะต้องขายหน้าหรือเปล่า
ฉันจะไม่ยอมปล่อยมันไปเด็ดขาด
หลังจากนั้น ฉันก็เรียนจบ แล้วเริ่มทำเสื้อผ้าขายเป็นอาชีพ
ดูเหมือนพี่จะมีความสุขขึ้น เลือกทำแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ
ฉันทำเสื้อผ้า แล้วพี่ก็ใส่
พวกเรามีแฟชั่นโชว์เล็กๆ ของเราเอง
(แฟชั่นโชว์เล็กๆ)
นี่ เธอเคยคิดถึงอนาคตรึเปล่านะ
(ฤดูใบไม้ร่วง ปี 2008)
เคยมีคนถามผมด้วยคำถามนั้นเมื่อนานมาแล้ว
ทำไมจู่ๆ ผมถึงคิดถึงเรื่องนั้นนะ
แล้วผมตอบไปยังไง
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
หลี่โม่ นึกจะทำอะไรก็ทำอีกแล้วนะ
ตอนที่นายบอกว่าจะย้ายหอ จู่ๆ นายก็ย้ายออกทันทีเลย
ตั้งแต่เรียนจบไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย วันนี้เหนื่อยชะมัด
- ที่นี่ค่าเช่าเท่าไหร่เนี่ย - เดือนละแสน
แพงนะนั่น เงินเดือนนายจ่ายไหวเหรอ
เพิ่งเริ่มทำงานมาสองปีเองนะ
ไอ้โรงแรมกระจอกๆ ในสือคู่เหมินเนี่ยนะ คุณคิดจะสร้างที่นี่จริงๆ เหรอ
นี่เป็นการพัฒนาผังเมือง ชื่อเสียงบริษัทของเราขึ้นอยู่กับมัน
คุณเคยคิดถึงความต้องการของลูกค้าบ้างมั้ย
คุณมองไม่ออกเลยใช่ไหมล่ะ
ตื่นมาดูโลกเสียที
หนวกหู! อย่ามายุ่งกับผมได้มั้ย
แม่แค่บอกว่าให้ใส่เสื้อผ้าหนาๆ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องโมโหเลยนี่นา
เรื่องเล็กน้อยแบบนั้นแหละที่รบกวนสมาธิ ผมต้องตั้งใจทำงาน
ผมจะย้ายออกจากบ้าน ผมเลือกห้องเช่าไว้แล้วด้วย
ผมรู้ว่ามันเป็นการเอาแต่ใจแบบเด็กๆ...
คุยกับเขาหน่อยสิคุณ...
แต่พูดไปแล้วก็ต้องทำตามนั้น
แพน ของหายไปกล่องนึง
จริงเหรอ นึกว่าเอามาหมดแล้วนะเนี่ย
- พรุ่งนี้ค่อยไปเอาก็ได้ - รอไม่ได้
มีอุปกรณ์ที่ต้องใช้อยู่ในนั้น ฉันต้องเริ่มวาดแบบ
ห้องนี้วิวดีนะเนี่ย อย่าเปิดหน้าต่างสิ แพน! ลมมันแรง!
โห เห็นสือคู่เหมินจากตรงนี้ด้วย
บางส่วนยังไม่ได้รื้อนะ
อาม่านายยังอยู่ที่นั่นใช่มั้ย
สมัยเราเด็กๆ ที่นั่นอย่างกับเขาวงกตยักษ์
มองจากตรงนี้มันก็แค่ที่ดินผืนเดียว
อย่าเพิ่งมารำลึกความหลัง มาช่วยฉันก่อน นี่มันชีทเรียนสมัยเตรียมสอบเข้าม.ปลาย
(ฟ้าหลังฝน)
นี่เทปจากเสี่ยวหยูนี่ นายยังเก็บไว้อยู่เหรอ
หมายความว่ายังไง ทำไมมันมาอยู่ตรงนั้น
ตอนนั้นนายบ้าอ่านหนังสือสอบ
เสี่ยวหยูขอให้ฉันเอามาให้นายแทน
ฉันไม่รู้จะพูดยังไง เลยฝากแม่นายเอาไว้
นายไม่รู้เหรอ
นายมีเครื่องเล่นเทปรึเปล่า
นี่มันปีไหนกันแล้ว ใครเขาจะมีกันเล่า
ที่นั่น
เฮ้ย นายจะไปไหน
แล้วจะจัดการกับของพวกนี้ยังไงเนี่ย
ถ้านี่ยังไม่ใช่จุดจบ ขอเพียงได้ยินอีกครั้ง
ความรักที่กีดกันออกไป ความฝันที่ไล่ตามหา...
สมัยนั้น เราสองคน เรามีทุกอย่าง
เวลาผ่านเนิ่นนานเกินไปแล้วหรือ
สายไปแล้วหรือที่จะขอคำอื่น นอกจากคำบอกลา
ถ้าเธอไม่อยู่ตรงนี้ พรุ่งนี้ใจฉันก็จะยังเจ็บปวดต่อไป
("รักในเซี่ยงไฮ้")
(ฤดูร้อนปี 1999)
เขาก่อสร้างกันอยู่ เดินระวังๆ หน่อยสิ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณป้า
คุณปู่ แว่นตาเป็นยังไงบ้างคะ
หวัดดีจ้ะ เสี่ยวหยู
แว่นดีแล้วนะ ปู่อ่านหนังสือพิมพ์ได้ชัดขึ้น
ดีใจจังค่ะ
หนูมีเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ รอบหน้าหนูเอามาให้นะคะ
แพน เปิดเทปของเสี่ยวหยูก่อนสิ
เป็นเพื่อนกันไม่ต้อง "ให้สุภาพสตรีก่อน" หรอก
- ไอ้โง่... - พอเลยทั้งสองคนนั่นแหละ ฟังเพลงดีกว่า
ป้อนฉันบ้างสิ เสี่ยวหยู
นึกแล้วว่าเสี่ยวหยูชอบหลี่โม่
นายมันงี่เง่าชะมัด แพน
ทำไมต้องของขึ้นขนาดนั้นด้วย
จี้ใจดำสิท่า
เสี่ยวหยูชอบหลี่โม่!
ฉันจะอัดนาย เอาจริงๆ
เทปยืดแล้ว
- ซ่อมไม่ได้แล้วด้วย - เบื้องบนลงโทษเลย
- ว่าไงนะ - ใจเย็นๆ ฟังของฉันดีกว่า
จะกลับบ้านแล้วเหรอ เสี่ยวหยู ไม่อยู่กินข้าวกับเราก่อน
ขอบคุณค่ะ แต่พรุ่งนี้มีสอบ หนูต้องกลับไปอ่านหนังสือ
เป็นเด็กดีจริงๆ
ไปส่งเขาที่บ้านสิ
คุณปู่! พูดเหมือนแพนเลย
เสี่ยวหยู!
- แถวนี้ก่อสร้างอะไรเยอะแยะเนอะ - ใช่
- ถนนเป็นหลุมกลับไม่ยอมจะซ่อม - จริง
ส่งตรงนี้ก็ได้ ฉันเดินไปได้แล้ว
เมื่อกี้ตอนฉันปล่อยเธอลง เธอก็ร้อง "โอ๊ย โอ๊ย!"
หุบปากไปเลย
ฉันพูดให้เธอมีกำลังใจตะหากล่ะ
หยุดนะ เจ็บนะ
อยู่บนนั้นแหละ อันตรายนะ
จับดีๆ ไม่งั้นตกไม่รู้ด้วย
ขาแบบนั้นไปโรงเรียนไหวเหรอ
ถ้าไปไม่ไหว อัดเสียงครูในห้องให้ฉันได้มั้ยล่ะ
เอาเทปม้วนนี้ไปก็ได้
พูดอะไรตลกๆ มาด้วยนะ ฉันจะได้ฟังซ้ำๆ
ได้สิ ถ้าทำแล้วเธอจะมีความสุข
ว้าว แทบจะรอไม่ไหวละ แต่เดี๋ยวเธอเองนั่นแหละจะไม่มีสมาธิในห้อง
เงียบไปเลยเถอะ
หวัดดีจ้ะ หลี่โม่
อันนี้เทปจากห้องเรียนวันนี้ครับ ฝากให้เสี่ยวหยูด้วยครับ
หายเร็วๆ นะจ๊ะ จะได้กลับไปเรียน
ค่ะ
(เสี่ยวหยู)
ได้ยินฉันรึเปล่า เสี่ยวหยู
ดูบรรทัดที่สอง หน้าหกนะ
หลี่โม่! พึมพำอะไร
เอาเครื่องอัดเทปมาทำอะไรน่ะ
ถ้าอยากเป็นนักร้อง ไปหน้าห้องเลยมั้ย
ผมอธิบายได้ครับ...
อ้าว ขาหายแล้วเหรอ
ใช่ ขอบใจนะที่นายช่วย ฉันอัดอะไรมาให้ด้วยล่ะ
(ฟ้าหลังฝน)
นี่ เธอเคยคิดถึงอนาคตรึเปล่านะ
ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน จะไปทำอะไร
คิดสิ ฉันจะสร้างบ้านที่ใหญ่พอสำหรับเราทุกคน
ให้แพนอยู่ชั้นหนึ่ง ฉันอยู่ชั้นสอง แล้วเสี่ยวหยูอยู่ชั้นสาม
เราจะฟังเพลงด้วยกัน ต่อให้โตแค่ไหนก็ตาม
ฉันเองไม่เคยคิดเลยล่ะ ฉันเลยอยากจะถามเธอ
นั่นไม่เลวเลยนะ
เธอชอบสีอะไรที่สุด
สีแดงมั้ง ดูอบอุ่นดี
ดอกไม้ที่ชอบล่ะ
ดอกทานตะวัน เพราะมันเติบโตหันไปทางดวงอาทิตย์
แล้วคนที่ชอบที่สุดล่ะ หลี่โม่ ฟังนะ...
ฉันจะสอบเข้าม.ปลาย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยหยางผู่
จะเข้าหยางผู่จริงๆ เหรอ นั่นมันโรงเรียนระดับสูงเว่อร์มากเลยนะ
เธอไม่เห็นเคยพูดมาก่อนเลย
ก็ถ้าเรียนม.ปลายที่นั่น จะใช้ผลการเรียนเข้าม.หยางผู่เลยได้
พ่ออยากให้ฉันเข้าที่นั่นน่ะ
แค่เพราะพ่อแม่บอกให้ทำ...
แต่มันอยู่ไกลนะ แล้วเธอจะเดินทางยังไง
ก็...
คงต้องย้ายบ้าน
เสี่ยวหยู...
แล้วตัวเสี่ยวหยูเองอยากทำอะไร
ฉันก็ไม่อยากย้าย แต่...
แต่เธอจะทำตามที่พ่อแม่บอกสินะ
จะทำอะไรก็ทำไปเลย
จะไปไหนน่ะ ยังคุยกันไม่จบเลยนะ
เป็นอะไรไป หลี่โม่ ไม่หิวเหรอ
มีเรื่องที่โรงเรียนหรือไง สงสัยจะเรียนหนัก
นี่ กินเนื้อไปจ้ะ ยังเด็กต้องการสารอาหาร
แม่ครับ อย่าเอาใจเขามาก เขาไม่ได้ตั้งเป้าสูงขนาดนั้นสักหน่อย
แล้วเสี่ยวหยูล่ะ เขาอยากเรียนต่อที่ไหน
สาธิตมหาวิทยาลัยหยางผู่
ก็สมกับเป็นเสี่ยวหยูนะ
เธอเป็นเด็กเรียนเก่งอยู่แล้ว
แกน่าจะเอาอย่างเขาบ้าง
ผมก็จะพยายามเข้าหยางผู่เหมือนกัน
พูดจริงเหรอ เกรดขนาดนี้ มันแทบจะไม่มีหวังเลยนะ
แล้วมันก็ไกลด้วย จะเดินทางยังไง
แกไม่ได้พูดไปอย่างนั้นใช่มั้ย
ผมพูดจริงๆ! ผมจะเข้าม.ปลายที่นั่น แล้วจะต่อเข้ามหาวิทยาลัยหยางผู่
ถ้าเอาจริงขนาดนั้นก็อาจจะทำได้นะ
ทำได้เหรอคะ
มีเพื่อนบอกว่ามีห้องว่างในเขตหยางผู่
เขาอาจจะเวนคืนแล้วรื้อบริเวณตรงนี้
นี่อาจเป็นโอกาสดีที่เราจะไปจากสือคู่เหมิน
หลี่โม่ พยายามให้ดีที่สุด อย่ามาเสียดายทีหลัง
เก็บห้องแล้วตั้งใจท่องหนังสือซะ
ถ้าอยากสอบให้ได้ ก็ต้องไม่เล่นวอกแวกแล้ว
นี่เทปของเธอ
ไม่มีอะไรที่จะอัดลงไปแล้ว
ขอให้โชคดีกับการสอบนะ
เธอจะสอบเรียนต่อที่ไหน
โรงเรียนแถวๆ นี้ เหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละ
(อีก 180 วันถึงวันสอบเข้ามัธยมปลาย)
นายจะไม่บอกอะไรเขาหน่อยเหรอ
ไม่ล่ะ ถ้าเข้าไม่ได้จะอายเสียเปล่าๆ
ถ้านายไปบอกเขา ฉันตัดเพื่อนจริงๆ นะเว้ย
บ้าชะมัด นายเสียสติไปแล้ว
แค่เพราะเสี่ยวหยูจะสอบที่นั่น
นายหวังสูงเกินตัวเพื่อจะให้เทียบกับเธอได้
ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่อยากพิสูจน์ว่าฉันทำได้
นายพูดอะไรนะ รอก่อนสิ
การท่องหนังสือสำคัญ แต่การพักผ่อนก็สำคัญนะจ๊ะ
อย่าหักโหมจนเสียสุขภาพล่ะ อีกอย่าง...
คุณปู่กับคุณย่าจะยังอยู่ที่นี่ เพราะงั้นเราจะย้ายไปกันแค่สามคนนะ
โอเคฮะ
แล้วแพนฝากเทปนี่มาให้ลูก
เขาอยากให้ลูกฟังดู
ผมไม่มีเวลา เอาใส่กล่องไว้ก่อนฮะ
มีอะไรเหรอ หลี่โม่ รีบร้อนอะไรนักหนา
ผมมาหาเครื่องเล่นเทปครับ
ย่าอยู่คนเดียว เดี๋ยวนี้เลยไม่ทำอาหารแล้ว
ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องห่วงผม คุณย่า
หิวรึเปล่า เอาคุกกี้มั้ย
เขากำลังจะรื้อส่วนนี้ใช่ไหมครับ
คุณย่าได้คุยกับพ่อหรือยัง
เขาเริ่มรื้อฝั่งถนนฟากโน้น แต่หยุดอยู่ตรงนี้
ดูเหมือนจะยังไม่เริ่มรื้อต่อเร็วๆ นี้หรอก
ย่าเลยทำใจลำบากที่จะย้ายออก
นี่! เสี่ยวหยู!
อยู่บ้านรึเปล่า
เงียบน่า เสี่ยวหยูไม่อยู่
เมื่อคืนเกิดเรื่องบ้าบอจนฉันไม่ได้นอน เลิกทำเสียงหนวกหูซะที
ไม่อยู่บ้านเหรอครับ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
น่าอายขายขี้หน้าเขานัก!
ดูเหมือนเสี่ยวหยูสอบไม่ติด
พ่อของเธอโมโหมาก
เขาใช้ความรุนแรง จนเสี่ยวหยูต้องถูกส่งโรงพยาบาล
ตำรวจมา เรื่องวุ่นวายมากเลย
(จดหมายตอบรับเข้าเรียน)
แล้ววันย้ายบ้านก็มาถึงโดยที่ผมไม่ได้เจอเธออีก
การต้องจากบ้านเกิด คุณย่า คุณปู่
ชีวิตในเมืองใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น
เสี่ยวหยู นี่คือโรงเรียนที่เธอควรจะได้เข้าเรียน
เกิดอะไรขึ้น
ฉันหยุดคิดเรื่องของเธอไม่ได้
ขณะที่นอนมองท้องฟ้าที่สดใสหลังฝนตก
(ฤดูใบไม้ผลิ ปี 2002)
- เสี่ยวหยู มานั่งกินกันเถอะ - โอเคค่ะ
เดี๋ยวนี้โตเป็นสาวแล้วนะ เสี่ยวหยู
เธอสามคนไม่ได้เจอกันมานานแล้วสินะ
- เรื่องนี้ต้องฉลอง! - จริงด้วย
มาดื่มกันเถอะ หลี่โม่
เธอยังเรียนมัธยมอยู่เลย
แล้วนี่ก็ยังกลางวันแสกๆ
เราสามคนเข้าโรงเรียนม.ปลายคนละที่
ครั้งหนึ่งพวกเราตัวติดกัน แต่ตอนนี้พวกเราคุยกันไม่ได้ด้วยซ้ำ
เราไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกันดี ไม่เหมือนเมื่อก่อน
เธอซื้อเครื่องเล่นซีดีแล้วเหรอ
ก็เหมือนคนอื่นๆ ที่โรงเรียน
เทปมันเสียงไม่ดีเท่า
คงงั้นนะ ไม่ใช้เทปแล้ว
เทปม้วนนั้น ได้ฟังแล้วใช่มั้ย
มันน่าอายน่ะ ช่วยโยนทิ้งไปได้มั้ย
เทปเหรอ เธอพูดเรื่องอะไร
อ้อ เปล่า ไม่มีอะไร
ส่งแค่นี้ก็ได้
กลับไปหาคนอื่นๆ เถอะ ไม่เป็นไร ฉันจะไปส่งให้ถึงบ้าน
เราเดินถนนเส้นนี้กันมานับครั้งไม่ถ้วน
ฉันไม่หลงทางหรอก
ก็คงงั้น
หลี่โม่
เธอเลือกโรงเรียนนั้นเพราะฉันจริงรึเปล่า
ทำไมถึงพูดอย่างนั้น
ฉันแค่อยากพิสูจน์กับพ่อแม่ว่าฉันทำได้
มันไม่ได้เกี่ยวกับเธอเลย
อ้อ อย่างนี้นี่เอง
แพนบอกว่าเธอเลือกเพราะฉัน
อย่าบ้าน่า เชื่ออะไรที่เขาพูดได้ซะเมื่อไหร่
คงงั้นสินะ โอเค
ฉันจะไปแล้ว
เราไปส่งเขาไม่ทัน
พระเจ้า รถจะติดไปถึงไหน
เสี่ยวหยูก็น่าจะบอกเราซะหน่อย ว่าจะไปเรียนต่ออเมริกา
นึกว่าเป็นเพื่อนกัน
นี่ พี่ อย่าสูบบุหรี่ได้มั้ย ควันมันลอยมาถึงข้างหลัง
นี่ หลี่โม่ อาทิตย์หน้าอย่าลงเล่นบาสนะ
เธอยังเจ็บอยู่ อย่าวู่วามทำอะไรไม่คิด
ถ้าไม่ฟังฉัน ฉันจะฟ้องแม่เธอจริงด้วย
ฉันอยากทำอะไรฉันก็จะทำแหละ
ฉันไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะว่ายังไง นั่นมันไม่ดีตรงไหน
ไม่ว่าจะวู่วามรึเปล่า ฉันก็จะเชื่อมั่นในตัวเอง
เธอบอกว่าชอบดอกทานตะวันไม่ใช่เหรอ
ฉันก็อยากเติบโตไปกับแสงอาทิตย์เหมือนกัน
ฉันไม่อยากยอมแพ้
ฉันจะไม่หาข้ออ้างให้กับตัวเองในอนาคต แล้วก็ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง
งั้นอย่าลบเทปม้วนนี้นะ
ถ้าโตเมื่อไหร่ กลับมาฟังเทปด้วยกันนะ
ฉันไปคิดมาแล้ว
ฉันก็อยากเติบโตเหมือนดอกทานตะวันเหมือนกัน
ฉันไม่อยากเสียใจภายหลัง
เพราะฉะนั้นฉันจะไม่เข้า โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยหยางผู่แล้ว
เพราะฉันไม่อยากอยู่โดยไม่มีเธอ
ฉันหมุนย้อนเวลาไม่ได้
ฉันยังเด็กเกินไป
หัวใจฉันร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ ฉันไม่รู้จริงๆ
ว่าฉันทำให้เธอต้องเจ็บปวดแค่ไหน
ทำไมฉันถึงไม่ฟังเสียงของเธอ
ถ้าฉันมีโอกาสจะได้พบเธออีกครั้ง
ฝันที่เราเคยมี...
ฉันยังอยากให้เรามีร่วมกัน
ฉันยังจะยึดมันเอาไว้...
และภาวนา...
(โมเต็ล)
เดินระวังหน่อยนะครับ
สือคู่เหมินเหมือนของโบราณ บันไดเลยแคบหน่อย
นายลืมกุญแจห้องน่ะ แพน
ยินดีต้อนรับครับ จองไว้รึเปล่า
หลี่โม่! เสี่ยวหยู! เร็วสิ!
แพน! อย่าวิ่งไปคนเดียวสิ
เขาไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
เสี่ยวหยูจ๋า มานั่งข้างๆ ฉันมั้ยจ๊ะ
นายไปนั่งทางโน้นเลย
ดูสิ เครื่องบินอยู่ใกล้นิดเดียว ลูลู่
ว้าว จริงด้วย
- ดีจังที่วันนี้อากาศสดใส - ใช่
เที่ยวบินสู่กวางเจาที่จะออกเดินทางเวลา 11.45 น. ขณะนี้ผู้โดยสารขึ้นเครื่องได้...
เสียงหัวเราะและน้ำตาที่ร้อยเรียงเป็นบทเพลง มันจะบอกเล่าเรื่องราวแบบใดกัน
จากความนิ่งของวันวาน
นำทางจิตวิญญาณสู่อนาคต
เสียงแห่งย่างก้าวของวันนี้จะยังคงดังก้อง
สะท้อนสู่วันพรุ่งนี้ต่อไป